اگرچه نوروز در فروردین است، اما روحیه جشنگیری و تجدید حیات در دیماه نیز جریان دارد. جشنهای محلی و آیینهای باستانی دیماه، گنجینهای از فرهنگ اصیل ایرانی هستند. چگونه میتوانیم این میراث زنده را در دنیای مدرن حفظ کنیم؟
اقتصادرسا؛ / علی بیات/دی ماه، ماهِ «دیگان» و جشنهای باستانی است. آتشنشانی، یلدا (که نزدیک است) و سایر آیینهای زمستانی، نشاندهنده پیوند عمیق ایرانیان با طبیعت و چرخه زندگی است. در سال ۱۴۰۴، با وجود تمام چالشهای اقتصادی و اجتماعی، مردم همچنان به سنتهای خود وفادار ماندهاند. این وفاداری، نشانهای از تابآوری فرهنگی و هویت قوی است. اما سوال اینجاست: آیا این سنتها هنوز معنای خود را برای نسل جدید حفظ کردهاند؟
مسئله اصلی در دی ۱۴۰۴، «تجاریسازی فرهنگ» است. بسیاری از جشنها به بهانههای سودجویی تبدیل شدهاند. گلفروشیهای گرانقیمت، هدایای لوکس و مهمانیهای پرهزینه، روح ساده و صمیمی این آیینها را مخدوش کرده است. ما نیاز داریم به ریشههای واقعی این جشنها بازگردیم. دیماه زمان تفکر، گفتگوهای دورهمی و قدردانی از نعمتهاست، نه نمایش ثروت.
علاوه بر این، دیماه فرصتی خوب برای معرفی فرهنگ ایرانی به جهان است. گردشگری فرهنگی میتواند منبع درآمدی جدید برای کشور باشد. اما برای این کار، زیرساختهای لازم باید فراهم شود. راهنمایان تور، هتلها و خدمات مرتبط باید استانداردهای جهانی را رعایت کنند. همچنین، حفظ آثار تاریخی و بناهای قدیمی در این ماه اهمیت دوچندان پیدا میکند.
از سوی دیگر، نقش زنان در برگزاری و حفظ این سنتها پررنگ است. آنها نگهبانان اصلی فرهنگ و آدابورسوم خانوادگی هستند. احترام به نقش آنان و ایجاد فرصتهای برابر برای مشارکت فرهنگی، میتواند به غنای بیشتر این جشنها بینجامد.
در نهایت، دی ۱۴۰۴ زمانی است برای یادآوری اینکه ما چه کسانی هستیم. در میان آشوب دنیا، فرهنگ ایرانی مثل کشتی محکمی است که ما را سرپا نگه داشته. بیایید با افتخار این میراث را پاس بداریم و آن را به نسل بعد منتقل کنیم. نوروز فقط یک تعطیلی نیست، بلکه فلسفهی زندگی ماست: پایان هر تاریکی، روشنایی است.