نهم اسفندماه، تاریخی که در دفتر سیاه تاریخ معاصر ایران، با رنگ خون و خاکستر نوشته شد؛ روزی که ائتلاف ظالمانه میان رژیم صهیونیستی و آمریکا، نه برای دفاع، بلکه برای نابودی و فروپاشی، پیکان حملات خود را به سوی قلب تپندهی ایران نشانه رفت. حملاتی که با هدف از بین بردن قدرت دفاعی و زیرساختهای حیاتی انجام شد، اما نتوانست ارادهی یک ملت را در هم بشکند.
تاریکی در لباس جنگ: از مراکز نظامی تا کوچههای مسکونی
اقتصادرسا؛ /علی بیات/حملات آغاز شده از نهم اسفند، فراتر از یک درگیری نظامی کلاسیک بود؛ این یک «جنگ تمامعیار علیه بقای یک ملت» بود. هدفگیریهای به دشمن، از مراکز استراتژیک و دفاعی کشور آغاز شد تا قدرت بازدارندگی ایران را هدف قرار دهند، اما بلافاصله و با بیرحمی تمام، به مناطق مسکونی و زیرساختهای حیاتی گسترش یافت. بمباران سازمانهای خدماترسان و زیرساختهای مدنی، نشان داد که هدف اصلی، تنها تخریب نظامی نبود، بلکه ایجاد بحران انسانی، فروپاشی نظم اجتماعی و ایجاد وحشت در دل مردم عادی بود. این اقدام، نقض آشکار تمام قوانین بینالمللی و حقوق بشری است که در آن، خط قرمز میان میدان جنگ و سکونتگاههای مردم، به طور کامل شکسته شد.
شهادت؛ شکوهِ ایستادگی در برابر ظلم
در میان غبار ناشی از انفجارها، تلخترین بخش این جنایت، ترور شخصیتهایی بود که نماد پایداری و هدایت این سرزمین بودند. شهادت رهبری عالیقدر که در سختترین لحظات، تکیهگاه ملت بود، و از دست رفتن جمعی از فرماندهان ارشد نظامی که با جان خود، سپر دفاعی کشور را تشکیل میدادند، ضربهای بود که هدف آن، از کار انداختن سلسلهمراتب قدرت و ایجاد خلاء هدایتی بود. اما آنچه دشمن نادیده گرفت، این حقیقت بود که شهادت، در فرهنگ ما، پایانِ یک مسیر نیست، بلکه آغازِ یک حرکتِ عظیمتر است. خونِ این شهدای گرانقدر، نه تنها باعث عقبنشینی نشد، بلکه جریانی از خشم و اراده را در رگهای ملت جاری کرد که هیچ بمبی قادر به مهار آن نیست.
محکومیت جهانی و انزوای ظالمان
این حجم از جنایت، از تخریب زیرساختهای غیرنظامی تا ترورهای هدفمند، در تمام گوشه و کنار جهان با موجی از محکومیت روبرو شد. جامعه جهانی، علیرغم تفاوتهای سیاسی، نتوانست در برابر این وضوحِ جنایت سکوت کند. این حملات، فراتر از یک تقابل منطقهای، به یک بحران اخلاقی جهانی تبدیل شد که در آن، رژیم صهیونیستی و آمریکا، چهرهی واقعی خود را به عنوان عامل بیثباتی و نقض صریح صلح بینالمللی نشان دادند. محکومیتهای گسترده، نشان داد که جهان، حتی اگر در اقدامات سیاسی همنظر نباشد، در برابر خونریزی بیهدف و هدف قرار دادن مردم عادی، یکپارچه است.
از خاکستر، خورشیدی نو برمیخیزد
نهم اسفند، هرچند با تلخی و سوگ همراه بود، اما میراث آن، تنها ویرانی نبود. این حملات، گواه دیگری بر این واقعیت بود که ایران، همواره هدفِ قدرتهای متجاوز بوده است. با این حال، تاریخ نشان داده که هرچه این دشمنان بیشتر بر تخریب تمرکز کنند، ملت ایران بیشتر بر «بقا و شکوفایی» پافشاری میکند. خونِ شهدای این روز، و اشکِ مادرانی که فرزندانشان را در میان آوار از دست دادند، سوگندنامهای است برای آینده؛ سوگندی برای اینکه ایران، با تمام زخمها، از میان خاکستر این جنایت، استوارتر و مقتدرتر برخیزد و نشان دهد که ارادهی یک ملت، فراتر از هر آتشافروزی است.
