نماینده مجلس شورای اسلامی با اشاره به ترکیب بحران‌های اقتصادی، آموزشی، معیشتی و سیاسی در اروپا و نفرت عمیق افکار عمومی این قاره از رژیم صهیونیستی، گفت: دولت‌های اروپایی پس از اعتراضات مردمی و فقدان حمایت آمریکا، در وضعیتی معلق و بی‌پاسخ مانده‌اند.
به گزارش اقتصادرسا؛ سید احسان قاضی‌زاده هاشمی، نماینده مجلس شورای اسلامی، در برنامه گفت‌وگوی ویژه خبری با محوریت علل و پیامدهای تداوم اعتراضات در اروپا، در کنار مهدیه اسفندیاری (فعال رسانه‌ای و زندانی سیاسی آزادشده از زندان فرانسه) و بشیر بی‌آزار (کارشناس مسائل اروپا و زندانی آزادشده از بازداشتگاه فرانسه) در گفت‌وگوی تلفنی، به پرسش‌ها درباره این تحولات پاسخ داد.
ریشه‌های ترکیبی اعتراضات اروپا
پرسش: با توجه به شناختی که از جامعه اروپا دارید، در ریشه‌یابی اعتراضات جاری، کدام عوامل را برجسته‌تر می‌بینید و نقش رژیم صهیونیستی و نفرتی که حتی خود ترامپ به آن اذعان کرده، چقدر در شکل‌گیری این موج اثرگذار است؟
قاضی‌زاده هاشمی: اعتراضات اخیر اروپا که از سپتامبر آغاز و ریشه‌اش در فرانسه بود، ترکیبی از چند ریشه اجتماعی، آموزشی و رفاهی است. این موج نخست با جنبش دانش‌آموزی و سپس معلمان شکل گرفت و به‌تدریج در قالب جنبش‌های دانشجویی گسترش یافت. البته ما از ۷ اکتبر و به‌ویژه پس از جنایات رژیم صهیونیستی در غزه، جریان حامی فلسطین را در میان روشنفکران، هنرمندان، دانشگاهیان، جوانان و حتی نسل‌های ضدآمریکایی در اروپا شاهد بودیم. این جریان‌ها با یکدیگر آمیخته شدند.
اتفاقاتی که از شهریور آغاز و در اکتبر به اوج رسید، محصول ترکیب چند عامل بود: اعتراض به مداخله‌گری‌های دولت‌های اروپایی پس از جنگ اوکراین، افزایش هزینه‌های زندگی و انرژی، و ناامیدی از ادامه تحصیل. فرانسه که خود را مهد تمدن هنر و فرهنگ می‌داند، صدها مدرسه‌اش فاقد معلم یا با کمبود معلم مواجه بود. این مسئله به جنبش دانش‌آموزی و معلمان تبدیل شد. جالب اینجاست که رهبری این جنبش دانش‌آموزی را یک نوجوان ۱۷ ساله فرانسوی با نماد چفیه فلسطینی بر عهده گرفت و این جنبش به‌قدری فراگیر شد که حداقل یک میلیون نفر در اعتراضات مختلف فرانسه حضور یافتند.
این موج در هلند نیز تسری یافت؛ در آمستردام، جمعیتی بیش از ۲۵۰ هزار نفری با نماد پرچم فلسطین در حمایت از فلسطین گرد هم آمدند. در ایتالیا، پرچم فلسطین از بالای برج پیزا برافراشته شد و نماد این پرچم در سردر کافه‌ها، خانه‌ها و ساختمان‌های مردمی جای گرفت.
بنابراین، این موج ترکیبی است: اعتراض به حوزه‌های اقتصادی، رفاهی و معیشتی، بحران آموزشی و تحصیلی به‌ویژه برای جوانان ۱۶ تا ۱۸ ساله که افقی برای ادامه تحصیل نمی‌بینند، و گرانی فاحش هزینه‌ها. تکمیل این فضا، بحران اقتصادی اروپا پس از جنگ اوکراین بود. بزرگ‌ترین برنده آن جنگ، آمریکایی‌ها بودند. اروپایی‌ها در میدان بودند؛ صدها هزار اوکراینی مهاجر وارد کشورهای اروپایی شدند و برای آن‌ها فرش قرمز پهن شد، در حالی که برای سایر مهاجرین چنین پیش‌بینی‌ای نبود. این تبعیض درونی، به‌ویژه برای نسل جوان، فضای خشم‌انگیزی ایجاد کرد. آلمان، بزرگ‌ترین اقتصاد اروپا، شاید بزرگ‌ترین متضرر جنگ اوکراین باشد؛ نرخ رشد اقتصادی‌اش به‌شدت کاهش یافت و بسیاری از صنایع آلمانی بهره‌وری تولید خود را در کشورهای خارج از اروپا پیگیری کردند.
این بحران در جنگ با ایران به اوج رسید. اروپایی‌ها برخلاف دعوت‌های مستمر ترامپ، حاضر به مداخله نشدند، زیرا زیر بار سنگین جنگ اوکراین مانده بودند و نمی‌توانستند وارد جنگ دوم شوند. اما بستن تنگه هرمز، خواه ناخواه، اثر مستقیم خود را بر کل اروپا گذاشت.
بنابراین، ما ترکیبی از جنگ با ایران، پیامدهای جنگ اوکراین، وقایع غزه، بحران معیشتی درون اروپا، بحران‌های آموزشی و نقش‌آفرینی گسترده جنبش‌های دانش‌آموزی و دانشجویی را شاهد بودیم. در صربستان، اسپانیا و استرالیا جنبش دانشجویی شکل گرفت. رئیس‌جمهور صربستان پس از سال‌ها به‌دست همین جنبش دانشجویی از مقام خود کناره‌گیری کرد. در اسپانیا، انتخابات زودرس برگزار می‌شود. در فرانسه، مکرون با مقاومت‌های آخر در برابر قدرت اجتماعی و مردمی فرانسه روبرو است. در بلژیک نیز همین روند تکرار می‌شود.
چسبندگی اروپا به رژیم صهیونیستی
پرسش: چرا این موج به سمت ضدصهیونیستی کشیده می‌شود؟
قاضی‌زاده هاشمی: همان‌طور که گفتم، دولت‌های اروپایی در تمام این دهه‌ها سیاست مستقلی در قبال رژیم صهیونیستی نداشتند. هر زمانی که رژیم صهیونیستی اراده‌ای داشت، تحمیل می‌کرد تا وقایع غزه و رای دیوان کیفری بین‌المللی که محدودیتی را برای نتانیاهو اعلام کرد.
پرسش: این چسبندگی به‌واسطه پیوند با سیاست‌های آمریکا بود یا خود اروپایی‌ها نیز مستقل از آمریکا این اتحاد را داشتند؟
قاضی‌زاده هاشمی: ترکیبی از هر دو است. اروپا در بسیاری از برهه‌ها، به‌ویژه در باتلاق جنگ اوکراین، بدون آمریکا نمی‌توانست سیاست مستقلی داشته باشد. به همین دلیل هرگز در برابر آمریکایی‌ها ایستادگی نداشت. در مورد رژیم صهیونیستی نیز، در بسیاری از کشورهای بلوک شرق که ارتباطات نژادی با مهاجرینی داشتند که به فلسطین اشغالی رفته بودند (لهستان، مجارستان و طیف اسلاویک)، موج هولوکاست نفوذ فرهنگی و عقیدتی عمیقی ایجاد کرده بود. موزه‌ها و یادمان‌های هولوکاست در این کشورها ساخته شد و سازمان‌های غیردولتی و تشکل‌های حامی رژیم صهیونیستی در قالب خانه‌ها و نهاد‌های مدنی در یکایک این کشورها راه‌اندازی شد. این نفوذ فراتر از دولت‌ها بود. به همین دلیل هرگز شاهد نبودیم که دولت‌های اروپایی جانانه در برابر جنایات رژیم صهیونیستی بایستند. پس از جنایات غزه، صرفاً اعلام موضع سیاسی بی‌اثری کردند. اوج روابط آمریکا و اروپا را در آن نشست ترامپ با رهبران اروپایی دیدیم؛ تصویر توهین و تحقیر اروپا و نگاه ارباب‌ورعیتی نشان‌دهنده آن بود که عمر سیاسی اروپا در عرصه نقش‌آفرینی جهانی به آخر خط رسیده است.
عمق درک جامعه اروپا از جنگ
پرسش: آیا جامعه اروپا به درکی عمیق‌تر از جزئیات جنگ و نقش نتانیاهو به‌عنوان عقل منفصل ترامپ رسیده است؟ پیش از این، بسیاری از تحلیل‌گران معتقد بودند که جامعه اروپا تا زمانی که روی معیشت و اقتصادشان اثر نگذارد، در جریان جزئیات جنگ قرار نمی‌گیرند.
قاضی‌زاده هاشمی: در بسیاری از جریانات دانشجویی و روشنفکری، بله. پیش از این، خوانندگان شاخص اروپایی اجرای برنامه‌های هنری جدی در حمایت از فلسطین داشتند. در جشنواره فیلم کن، مستندی ضداسرائیلی برآمده از جریانات مقابله با تفکر ارتش اسرائیل نتانیاهو برنده شد. جریان روشنفکری و نخبه در فضای اجتماعی اروپا کاملاً همزادپنداری کرده و در حوزه ارتباطات اجتماعی نقش‌آفرین است. حتی در این اجتماعات، یکی از پایه‌های اصلی اعتراضات، آهنگ‌ها و ریتم‌های حماسی و اجراهای موسیقی جمعی در قلب پاریس به‌عنوان آهنگ اعتراضی خود را نشان داده است.
یک فضای سیاسی بین احزاب چپ و راست اروپایی نیز وجود دارد. راست‌های افراطی همواره جریانات چپ‌گرا و چپ‌های میانه (احزاب اجتماعی) را محکوم می‌کنند و سیاست‌های آن‌ها را حامی مهاجرین می‌دانند. بسیاری در بیرون فکر می‌کنند این جریان اعتراضی، جریان مهاجرین آفریقایی، عرب‌زبان یا ترک‌زبان است، در حالی که اصلاً چنین نیست. پایه جریانات اعتراضی و حمایت از فلسطین کاملاً بومی اروپایی است؛ مردمانی با ریشه‌های اصیل در دل این کشورها. در فرانسه، بلژیک، آلمان و ایتالیا، پایه‌گذاران کشتی‌های حامی غزه خود ایتالیایی‌ها بودند.
در جنوب بالکان، در کشور فقیری مثل آلبانی، جنبش ضدفسادی به نام «فلامینگو» علیه داماد ترامپ شکل گرفت؛ کوشنر آمده بود تفریحگاه خانوادگی در سواحل آلبانی بزند و مردم خیزش کردند. این قیام اثر خود را بر کل کشورهای بالکان گذاشته است.
بنابراین، یک روند ترکیبی داریم: اعتراض ضدآمریکایی، ضداسرائیلی، حاکمیت جریان‌های بومی، اعتراض اقتصادی و معیشتی، و اعتراض سیاسی. نمادهای چفیه و پرچم فلسطین به‌شدت در همه این جریانات برجسته است. این خیزش بر اساس عقده‌ها و نفس‌های فروخفته‌ای است که دهه‌ها بر مردم تحمیل شده و با ریشه‌های اجتماعی و بحران‌های اقتصادی و معیشتی تکمیل شده است.
تحلیل اظهارات ونس و شکست جمهوری‌خواهان
پرسش: معاون رئیس‌جمهور آمریکا، ونس، اخیراً اشاره کرد که آمریکا باید در سیاست خود درباره رژیم صهیونیستی تغییری ایجاد کند. ترامپ هم گفته یکی از عوامل باخت حزب او در انتخابات، نفرت مردم از اسرائیل بوده. آیا این یک اعتراف ناخواسته است یا هدفمند؟
قاضی‌زاده هاشمی: درباره تفکیک جریانات جمهوری‌خواهان در آمریکا، بهتر است بیشتر تامل کنیم، زیرا ده‌ها مرکز پژوهشی و اندیشکده و جریان‌سازی سیاسی، امنیتی و نظامی در آن‌ها شکل می‌گیرد. اگر ونس این اظهارات جدی بود، می‌توانست ده ماه پیش این هشدارها را بدهد. پس یا هشدار نداده یا واجد نقش موثری نبوده.
برآوردم این است که جریان رژیم صهیونیستی و آمریکا تصمیمات خود را از ابتدای دوره ترامپ گرفته بودند. حتی در دوره اول ترامپ، خوی جنایتکار او در اوج بود؛ حاج قاسم عزیز ما در همان دوره با دستور مستقیم او به شهادت رسید. اگر کرونا نبود، شاید اتفاقات دیگری در همان دوره رقم می‌زد.
الان این نگاه سیاسی، فرار رو به جلو است. نمی‌شود آن را اعتراف یا متنبه شدن خواند. یک فرار سیاسی به جلو است، زیرا جمهوری‌خواهان سنگین‌ترین شکست تاریخی خود را متحمل شدند؛ ایالت‌هایی را از دست دادند که ده‌ها سال در اختیار حزب آن‌ها بود. این شکست بی‌چون‌وچرا، آن‌ها را دچار سرگیجگی و آشفتگی درونی کرده است.
در همین حال، دولت‌های اروپایی نیز در شرایطی معلق مانده‌اند؛ ترس‌ها را خرد نمی‌کنند، زیرا کف میدان مردم معترض هستند و آمریکا هیچ حمایتی نمی‌کند. در این شرایط تعلیق، باید قوی‌ترین و مقتدرانه‌ترین تصمیماتی که کشور ما در ماه‌های اخیر گرفته، با قوت ادامه یابد. افکار عمومی دنیا به‌معنای واقعی ضدترامپ، ضدنتانیاهو و ضد این جریانات است.
دیگر نمی‌شود این‌ها را از هم تفکیک کرد و گفت آن یکی عاقل‌تر و آن یکی احمق‌تر است. بازی عاقل و دیوانه دیگر جایی در این شرایط ندارد. افکار عمومی اروپا در این جنگ، در سنجش‌های نظرسنجی، کاملاً سمت ایران بود. نارضایتی مردم فرانسه از دولتشان ۶۹ تا ۷۰ درصد است، عین نارضایتی در خود آمریکا. در سایر کشورها نیز نارضایتی بین ۵۰ تا ۷۰ درصد است. این حجم نارضایتی از سلطه‌گری، مداخله‌گری در جنگ‌ها، و از اینکه مردم اروپا می‌پرسند چرا پول آموزش، بهداشت و بیمه بازنشستگی‌شان باید خرج جنگ‌افروزی شود، بسیار معنادار است.
فضایی که الان شکل گرفته، یک فضای افکار عمومی بی‌نظیر در حمایت از ایران است؛ در ایستادگی، مقاومت، و نگاه به ایرانیان به‌عنوان مردم محترم و مقاوم در برابر آمریکایی‌ها. حتی اعتراف ترامپ درباره نارضایتی از اسرائیل، ریشه‌هایی در بخش‌هایی از اروپا هم داشته است. رفتار آن‌ها با کانادایی‌ها نیز نشان‌دهنده همین خوی سلطه‌گری است.
الان در دنیا هیچ‌کس ترامپ را جدی نمی‌گیرد. شاید بعضی‌ها در داخل کشورمان ترامپ را جدی بگیرند، اما در هیچ جای دنیا، نه بین ملت‌ها و نه بین بسیاری از سیاستمداران، ترامپ مورد جدی‌گرفتن قرار نمی‌گیرد.
دیدگاه اسفندیاری: بی‌اعتمادی ریشه‌دار مردم فرانسه
پرسش: خانم اسفندیاری، با توجه به تجربه زندگی در فرانسه، تحلیل شما از دلایل و ریشه‌های تداوم این اعتراضات چیست؟
اسفندیاری: با توجه به شناختی که از فرانسه دارم، این نفرت از رژیم صهیونیستی از امروز و دیروز شروع نشده. سال‌هاست مردم تناقضات رفتار حاکمان خود را نسبت به مردم فلسطین و از طرفی نسبت به اسرائیل می‌بینند. بعد از ۷ اکتبر، این موضوع برای همه واضح‌تر شد. این را با مسائل اقتصادی، آموزشی و فرهنگی که ذکر شد، ترکیب کنید. همه این‌ها باعث شده حداقل مردم بدانند چه نمی‌خواهند. در اینکه دقیقاً چه خواهند خواست، بحث وجود دارد، اما حداقل می‌دانند که این نظام سلطه را نمی‌خواهند.
نظامی که مردم را در بی‌اطلاعی نگه می‌دارد، با رشد شبکه‌های اجتماعی و آگاهی مردم از اتفاقات پیرامون خود، و مشاهده اینکه رسانه‌های رسمی چگونه درباره این مسائل صحبت می‌کنند در مقابل واقعیت میدان، بی‌اعتمادی ریشه‌داری در وجود مردم شکل می‌دهد. مشخصه این بی‌اعتمادی، همین اعتراضاتی است که این روزها شاهد آن هستیم.
پرسش: آیا این اعتراضات می‌تواند در تصمیمات و راهبردهای دولت‌های اروپایی نسبت به آمریکا و رژیم صهیونیستی اثرگذار باشد؟
اسفندیاری: من نسبت به این مسئله خیلی بدبین هستم. فکر نمی‌کنم اتفاقی بیفتد. سال‌هاست این اعتراضات را می‌بینیم. در فرانسه، مردم سال‌هاست به فروش سلاح به رژیم صهیونیستی اعتراض می‌کنند. دولت در مجلس خود دروغ می‌گوید که سلاح نمی‌فروشد، اما جریان‌های مخالف با سند و مدرک نشان می‌دهند فروش ادامه دارد. همه این‌ها یک بازی است برای آرام‌سازی نسبی مردم. من خوشبین نیستم و فکر نمی‌کنم در سیاست‌های کلان آن‌ها تغییر خاصی مشاهده کنیم.
پرسش: در آمریکا پس از شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای، رسانه‌ها از «قدرت دموکراسی» صحبت کردند. آیا این قدرت در اروپا وجود ندارد یا تعریفی که از دموکراسی در آمریکا می‌شود، غلط است؟
اسفندیاری: فکر می‌کنم نکته دوم درست است. چه دموکرات‌ها باشند چه جمهوری‌خواهان، ما با مسئله دشمنی آن‌ها و حمایت از رژیم صهیونیستی روبرو هستیم. دموکرات‌ها کمی دموکراتیک‌تر این کار را انجام می‌دهند. در دوره اوباما جنگ‌هایی داشتیم، در حالی که برخی مسئولان ما اوباما را «معلم باهوش» می‌دانستند! اما ترامپ بی‌پرده عمل می‌کند و دشمنی‌های خود را ادامه می‌دهد. تفاوت خاصی بین این دو نیست، جز اینکه یکی بی‌پرده و دیگری با سیاست‌های خاص خودش عمل می‌کند.
پرسش: برخورد خشونت‌آمیز پلیس فرانسه با معترضان، در کشوری که مدعی دموکراسی است، بسیار توجه‌برانگیز بود. تحلیل شما چیست؟
اسفندیاری: پلیس به‌شدت مردم را زیر فشار قرار می‌دهد و خشونت بی‌سابقه‌ای را شاهد هستیم. دلیلش این است که شش ماه آینده، در آوریل، انتخابات در فرانسه داریم. تحلیل من این است که همه این‌ها بازی است برای ترغیب بخش خاموش یا خاکستری مردم به رأی دادن به جناح راست یا حداقل جناح میانه‌ای که سیاست‌هایش به جناح راست بسیار شبیه است. جز این، چیز دیگری نمی‌بینم.
پرسش: یعنی پلیس هم درگیر بازی‌های سیاسی شده؟
اسفندیاری: بله. همین چند وقت پیش صوتی از پلیس فرانسه منتشر شد که در آن به‌شدت حامی جریان‌های راست افراطی و نژادپرست بودند. الان این رفتارها را نشان می‌دهند.
قاضی‌زاده هاشمی: صندوق رای دیگر کارایی ندارد
پرسش: آیا دموکراسی هنوز آن‌قدر قدرتمند است که این اعتراضات موجب تغییر حکمرانی یا سیاست‌های کلان شود؟
قاضی‌زاده هاشمی: باید تفکیک‌شده‌تر مقایسه کنیم. برخی کشورهای اروپایی که اعتراضات در آن‌ها شکل گرفته، اخیراً انتخابات هم داشته‌اند. حتی در برخی ایالت‌های آلمان، جریانات راست افراطی بر سر کار آمدند. جریان اجتماعی اخیر، جریان نسل‌های جوان‌تر است؛ گروه‌هایی که دیگر از انتخابات عبور کرده‌اند و با صندوق رأی، تغییر و تحول سیاستی نمی‌بینند.
در آمریکا بله، با صندوق رأی می‌توانستند اعتراض خود را اعلام کنند. اما در اروپا، کشورهایی داشتیم که فرایند انتخاباتی داشتند، اما کشور به کشور متفاوت است. وجه مشترک جریانات اعتراضی، بعضاً عبور از صندوق‌هاست. جریاناتی که ایستادگی می‌کنند، همبستگی پیدا کرده و به هم گره خورده‌اند.
اگر به دهه ۶۰ میلادی نگاه کنیم، جنبش‌های دانشجویی در اروپا بسیار قوی و اثرگذار بودند. در مجارستان و بسیاری کشورهای اروپایی نقش‌آفرین بودند. بعد از آن، دچار فروخفتگی شدند. الان این خیزش‌های دانشجویی و دانش‌آموزی را جدی‌تر می‌بینیم. در فرانسه، برخی جریانات سیاسی سعی در بهره‌برداری داشتند؛ تقابل چپ و راست، یا توییت ترامپ درباره فرانسه که گفت «درهای کشورت را بر روی مهاجرین ببند» و آن را نسبت به مهاجرین داد. اما این نگاه ناسیونالیستی افراطی جواب نگرفت. قوت جریانات بیشتر شد، نه کمتر.
اگر این جریانات بتوانند اثر خود را در صندوق نشان بدهند، شاهد فروکش اعتراضات خواهیم بود. اما اگر صندوق دیگر کارایی نداشته باشد، این شرایط ادامه‌دار خواهد بود. فضایی که در اروپا به وجود آمده، به لحاظ اقتصادی و معیشتی، بعضاً با آمریکا متفاوت است. نمی‌توانیم اتفاقات درون آمریکا را کامل به اروپا تعمیم بدهیم. جنس مسائل در اروپا هم از کشورها با هم متفاوت است: در برخی اقتصادی، در برخی اجتماعی، در برخی سیاسی-فرهنگی، و در برخی ضدفساد.
پرسش: آیا معتقدید مردم تصورشان این است که با اعتراضات به نتیجه می‌رسند؟
قاضی‌زاده هاشمی: در برخی کشورها روند صندوق هم هست، زیرا در اروپا به‌صورت مستمر انتخابات دارند. اما در کشورهایی شاهدیم که جریان اعتراضی فراتر از صندوق عمل می‌کند و بعضی‌جاها موجب انتخابات زودرس شده است. اگر قضاوت کلی بخواهیم، وجه مشترک همه این‌ها: ضد جریان حاکم بر غرب، ضد ترامپ، ضد نتانیاهو، حامی مردم فلسطین، عدالت‌خواه، ضد فساد، حامی رفاه و معیشت، عدالت آموزشی و بهره‌مندی از فرصت‌های شغلی و آینده زندگی است.
بی‌آزار: ۷ اکتبر، نقطه بیداری مردم اروپا
پرسش: برخی معتقدند بومرنگی که از سمت آمریکا و اروپا در حمایت از رژیم صهیونیستی به سمت ایران و غرب آسیا پرتاب شده بود، امروز به سمت خود جوامع اروپایی برگشته و این برگشت، جامعه اروپا را بیدار کرده است. چقدر با این تحلیل موافقید؟
بی‌آزار: رویدادهای امروز در اروپا، به‌ویژه در فرانسه، ریشه این موج اخیر و گسترش بی‌سابقه اعتراضات را در ۷ اکتبر و پس از آن می‌بینم. زمانی که ۷ اکتبر روی داد، در فرانسه بودم. اعتراضاتی که شروع شد، نسل‌کشی به‌صورت هفتگی قابل رصد بود؛ جمعیت هر هفته در تظاهرات هم از نظر تعداد گسترده‌تر و هم از نظر کیفیت ارتقا پیدا کرد. اوایل، گروه‌های مهاجر، مسلمان‌ها و اقلیت‌ها بودند. به‌مرور، بعد از حدود دو ماه، وقتی وارد تظاهرات می‌شدید، می‌دیدید بافت جمعیتی تغییر کرده و خود فرانسوی‌ها و اروپایی‌ها بیشتر جمعیت معترض را تشکیل می‌دادند.
دلیلش این بود که اروپایی‌ها تا قبل از ۷ اکتبر، با وجود دهه‌ها نسل‌کشی رژیم صهیونیستی، به‌خاطر رسانه‌های جریان اصلی که افکار عمومی مردم اروپا را مهار می‌کردند و ده‌ها سال بر اساس تبلیغات و کنترل‌گری، افکار عمومی را شکل داده بودند، با واقعیت این رژیم آشنا نبودند. بعد از ۷ اکتبر، که یک رویداد ویژه و ریشه بیداری مردم اروپا بود، انسان‌رسانه‌ها و رسانه‌های کوچک در فضای مجازی، مردم و جوانان داخل غزه، شروع کردند به تولید محتوا. با گوشی‌های خود فیلم گرفتند و تصویر نسل‌کشی را برای مخاطبان اروپایی و کل دنیا مخابره کردند.
این خارج از مهار جریان رسانه اصلی بود. آن‌ها تلاش کردند جلوی آن را بگیرند، اما به‌علت پیشرفت فناوری و فراگیری این ابزارها، شکست خوردند. برای اولین بار شاهد بودیم که مردم اروپا انگار بعد از دهه‌ها با واقعیتی به نام رژیم صهیونیستی و حقیقت آن آشنا می‌شوند که تا پیش از آن، تصویری از این رژیم نداشتند.
این رویداد، نقش تعیین‌کننده در بیداری مردم اروپایی داشت. انگار یک‌دفعه به خودشان آمده بودند و متوجه شده بودند ظلم عظیمی در حال وقوع است و خودشان هم به نحوی در آن شریک بوده‌اند. این ریشه‌ای بود که اعتراضات در فرانسه روی داده. درست است شروع آن با اعتراض دانش‌آموزی به خاطر کمبود فضای آموزشی بود، اما خیلی ساده‌انگارانه است که فکر کنیم این میزان خشم، اعتراض و گستردگی، فقط به‌علت مسائل اقتصادی است. نه؛ این یک انباشت دهه‌ها تلنبارشده‌ی تهدید و ظلم بر این مردم بوده که بعد از ۷ اکتبر، انگار بیدار شدند و همه عقده‌های فروخفته خود را فریاد می‌زنند.
مطمئن هستم روند به سمتی می‌رود که مهار این فضا برای اروپایی‌ها، غربی‌ها، نظام‌های سلطه‌گر و در رأس آن‌ها آمریکا، دیگر به این سادگی ممکن نیست.
پرسش: این اعتراضات تا چه زمانی ادامه خواهد داشت و آیا می‌تواند بر دولتمردان آمریکا، اروپا و رفتار رژیم صهیونیستی اثر بگذارد؟
بی‌آزار: این بحث مفصلی می‌طلبد و برمی‌گردد به اثر رسانه بر افکار عمومی. مصرف‌کنندگان رسانه‌های غیررسمی، انسان‌رسانه‌ها و فضای مجازی، بیشتر جوانان هستند که دیگر زیر تأثیر رسانه اصلی نیستند. این‌ها در طول این سال‌ها، از نظر سنی، فعالیت سیاسی مانند شرکت در انتخابات نداشته‌اند. معمولاً آن‌هایی شرکت می‌کنند که سن بالاتری دارند و مصرف‌کننده رسانه جریان اصلی هستند که رسانه‌های صهیونیستی و طرفدار رژیم صهیونیستی‌اند.
رویدادی که باید موجب تأثیر در دولت‌ها و حکومت‌ها شود، این است که آن مصرف‌کننده جوان که الان کف خیابان است، در فرانسه و بیشتر کشورهای اروپایی، به این نتیجه برسد که باید وارد یک چارچوب اصلی شود و فعالیت سیاسی مانند رأی دادن انجام دهد. اگر این روی دهد و جوانان و گروه‌هایی که کف خیابان هستند، تصمیم بگیرند و هدایت شوند به سمت رأی دادن، یقین بدانید این سونامی در آمریکا که ترامپ اعتراف کرد به‌خاطر نفرت مردم از رژیم صهیونیستی بوده، به‌مراتب شدیدتر در اروپا می‌آید. شاهد خواهیم بود که همه دولت‌های اروپایی که طرفدار یا خنثی در دفاع از رژیم صهیونیستی بودند، به‌صورت مفتضحانه شکست می‌خورند و جایگزین آن‌ها دولت‌هایی می‌شوند که متفاوت با دولت‌های امروز هستند.
این موضوع بستگی دارد به اینکه جوانان به این نتیجه برسند که وارد فعالیت سیاسی شوند و رأی بدهند. پیش‌بینی من این است که در انتخابات سال آینده فرانسه، شاهد این رویداد خواهیم بود. آن‌هایی که این چند ماه اخیر در خیابان اعتراض کرده‌اند، در طول دو سه سال پس از ۷ اکتبر به این نتیجه رسیده‌اند که وارد فعالیت سیاسی شوند و نامزد و حزبی که بیشتر ضداسرائیلی حرف بزند، موفق است. چیزی که در آمریکا دیدیم، آن‌هایی که بیشتر ضدجنگ و ضداسرائیل بودند، بالاترین رأی‌ها را آوردند، برخلاف همه تبلیغات و هزینه‌هایی که برای شکست آن‌ها شد.
جمع‌بندی قاضی‌زاده هاشمی
پرسش: جمع‌بندی شما چیست؟ آیا این نفرت افکار عمومی دنیا برای رژیم صهیونیستی مهم است و موجب تغییری خواهد شد؟
قاضی‌زاده هاشمی: واقعیت این است که چون ذات رژیم صهیونیستی مبتنی بر سلطه و فضای تهاجمی نسبت به مردم فلسطین بوده، مشکل این رژیم بعید است حتی با پیمان‌های ساختگی حل شود.
بیداری جهانی به لحاظ افکار عمومی، اثرهای سیاسی و پذیرش سنگین شکست از طرف ترامپ و حزب او، ناشی از اقدامات او بوده و اثر خود را در دور بعد انتخابات آمریکا به‌روشنی نشان خواهد داد. گروه‌ها و جریاناتی که در کشورهای اروپایی این فضا را به‌عنوان جریان‌های آزادی‌خواه، ضدامپریالیستی و ضدصهیونیستی راهبری کنند، اثرگذار هستند.
در چنین فضایی، باید گفتمان اقتدارمان به‌عنوان گفتمان انقلاب اسلامی و مفاهیمی که ایران عزیز ما را به نماد یک کشور مقاوم در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی تبدیل کرده، حفاظت، صیانت و پاسداری شود. این تحولات را رویداد مبارکی می‌بینم و ان‌شاءالله، مردم عزیز ما پیوستگی و اثر این تحولات را در اروپا شدیدتر و جدی‌تر، همراه با نتیجه‌های سیاسی و میدانی، خواهند دید.
